من و مهربانترین

چون ماهیان برکــهام، بیتاب ماهــم یا رضا ! از عاشقانِ «عاشقی با یک نگاهـم» یا رضا ! من خــوب میدانــم بَـــدم اما دوباره آمـــدم؛ خاکیِ راه مشهدم پس سر به راهم یا رضا ! به به! چه میآید به هم، ترکیب ما، آخر بر آن صحن سفیــد مرمرت، خالی سیاهم یا رضا ! تو شرط مستی هستی و هستم ز نیشابـوریان در صحن جمهوری اگر «مشروطهخواه»م یا رضا! مشروطه و مشروعه را دادم به دست عاقلان در مجلـــس مستانِ تـــو با پادشاهـــم یا رضا! یادم نمیآیـــد یکـــی از دردهـــای بی حـَــدّم شکـر خدا پهلــــوی تو، من روبــــراهم یا ...

xa0 xa0 ...