یا رضا

چون ماهیان برکــهام، بیتاب ماهــم یا رضا !
از عاشقانِ «عاشقی با یک نگاهـم» یا رضا !

من خــوب میدانــم بَـــدم اما دوباره آمـــدم؛
خاکیِ راه مشهدم پس سر به راهم یا رضا !

به به! چه میآید به هم، ترکیب ما، آخر بر آن
صحن سفیــد مرمرت، خالی سیاهم یا رضا !

تو شرط مستی هستی و هستم ز نیشابـوریان
در صحن جمهوری اگر «مشروطهخواه»م یا رضا!

مشروطه و مشروعه را دادم به دست عاقلان
در مجلـــس مستانِ تـــو با پادشاهـــم یا رضا!

یادم نمیآیـــد یکـــی از دردهـــای بی حـَــدّم
شکـر خدا پهلــــوی تو، من روبــــراهم یا رضا !

از ماه زیبــاتـــر تویی، از نـــوح آقاتــــر تویـــی
با اینکــه بدنامــم ولی دادی پناهــم یا رضا !

من در بهشتم پس قسم ساقی! به سقاخانهات
حتما کشیـده دست تـو خط بر گناهـم یا رضا !

پیش ضریحت پیشتــر خیــر دو عالم خواستـــم
عمـریست من شرمنـــدهی آن اشتباهم یا رضا !

یا ضامـــن آهـــــو! بگــو صیّــــاد آزادم کنــــــد
تا صحــن آزادی شبی باشــــد پناهــــم یا رضا !

از آب سقّــا خانــــهات یک جرعــه نوشیـــدم ببیــن
«رَستم از این بیت و غزل» من مست مستم یا رضا!

 

 

 

من و مهربانترین...